Τζον Στάϊνμπεκ ( John Steinbeck): "Τα Σταφύλια της Οργής"



Τίτλος: Τα Σταφύλια Της Οργής
Πρωτότυπος τίτλος: The Grapes of Wrath (Αγγλικά)
Συγγραφέας: Τζον Στάϊνμπεκ (John Steinbeck)
Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης
Εκδόσεις: Ζαχαρόπουλος Σ.Ι.
Έτος έκδοσης: 1989
Αριθμός σελίδων: 693
ISBN: 9602081023


Το τέλος του περασμένου χρόνου με βρήκε σχεδόν παράλληλα με το πέρας της ανάγνωσης του μυθιστορήματος του Στάϊνμπεκ, «Τα σταφύλια της Οργής». Δύο ώρες είχανε μείνει μόνο πριν το ρολόϊ δείξει δώδεκα τα μεσάνυχτα και ο νέος χρόνος, νεογέννητος και ελπιδοφόρος, κάνει την πρώτη του εμφάνιση. Και ενώ οι περισσότεροι από εσάς, είμαι σίγουρη, ότι ήσαστε μαζεμένοι σε κάποιο συγγενικό ή φιλικό σπίτι και τρώγατε και πίνατε, εγώ είχα απομονωθεί στο δωμάτιό μου και ρουφούσα τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου αχόρταγα και άπληστα. Έπρεπε να νικήσω τον χρόνο.

Λένε ότι η πρώτη εντύπωση είναι πολύ σημαντική και το ένστικτο εκεί λειτουργεί αυθόρμητα και καταλυτικά. Ένας τέτοιος άνθρωπος είμαι και γω. Του ενστίκτου και της πρώτης εντύπωσης. Σε τόσο μεγάλο βαθμό μάλιστα, που με κατηγορούν για απολυτότητα και ξεροκεφαλιά , όταν τα πράγματα καταλήγουν να είναι διαφορετικά από αυτό που εγώ νομίζω. Δύο φορές στη ζωή μου έχω παραδεχτεί το Λάθος μου και ξεκίνησα από την αρχή σε μια νέα προσέγγιση και έναν επαναπροσδιορισμό του αρχικού ατοπήματός μου. Αυτή ήταν η τρίτη.

Είχα ξαναπιάσει "Τα Σταφύλια" λίγους μήνες νωρίτερα. Έχοντας διαβάσει τόσο κολακευτικά λόγια για τον Στάϊνμπεκ, πήγαινα χαρούμενη και σίγουρη ότι θα μου αρέσει το συγκεκριμένο ανάγνωσμα. Τι στο καλό! Δεν μπορεί τόσοι άνθρωποι να κάνανε λάθος! Και εκεί έφαγα την πρώτη ήττα… Οι σελίδες γυρνούσαν με ρυθμούς χελώνας, ακριβώς σαν αυτή που, με τόση γλαφυρότητα, μας διηγείται ο συγγραφέας στις πρώτες σελίδες. Λίγο η παρατεταμένη περιγραφικότητα, λίγο η γλώσσα του Πολίτη, λίγο η αδιάφορη, για μένα, στην αρχή πλοκή, με έκαναν και είπα τέλος!, δεν πάει άλλο. Και το βιβλίο ξαναγύρισε να γεμίσει το κενό που είχε αφήσει στο ξεσκόνιστο ράφι. Είναι όμως και αυτό το άτιμο το ένστικτο…

Ήταν από τις λίγες φορές που η πρώτη εντύπωση (κακή, το ομολογώ), ερχόταν σε σύγκρουση με το ένστικτό μου, που φώναζε δυνατά λέγοντας «διάβασέ το και δεν θα χάσεις».

Και βγήκα νικήτρια.


Η υπόθεση.

Η οικογένεια Τζόουτ, μια γεωργική οικογένεια, μικροκτηματίες, αναγκάζονται να μεταναστεύσουν από την Οκλαχόμα στην άλλη πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Καλιφόρνια, όπως και χιλιάδες άλλες οικογένειες την δεκαετία του ’30. Οι λόγοι καθαρά οικονομικοί, αφού διάφορες συνθήκες, όπως η έντονη ξηρασία, οι δυνατοί άνεμοι που έφερναν κύματα σκόνης μαζί τους, οι εντατικές μονοκαλλιέργειες που κατέστρεψαν τα χωράφια και η σκληρή και αμείλικτη στάση των τραπεζών της περιοχής (το απρόσωπο «τέρας» όπως τις ονομάζει ο Στάϊνμπεκ), είχαν σαν αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να μείνουν χωρίς δουλειά, να χάσουν στην κυριολεξία ό,τι είχαν και δεν είχαν, κάθε προσωπική περιουσία, και να παρασύρονται μαζί με τον άνεμο, ψάχνοντας απασχόληση σε μια άλλη «χώρα της Επαγγελίας», στην Καλιφόρνια, όπου, λανθασμένα και συμφεροντολογικά, είχε διαδοθεί πως υπήρχαν χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας, λόγω του γεωργικού πλούτου της πολιτείας.

Οι συνθήκες που περιγράφονται σ’αυτό το μαραθώνιο και επικό ταξίδι, είναι πραγματικά τραγικές. Οι δυσκολίες πολλές φορές απροσπέλαστες, τα βάσανα συνεχή και επαναλαμβανόμενα, οι άνθρωποι θύματα και ήρωες ταυτόχρονα. Δύο συνεχείς παράλληλοι κόσμοι. Πλούτος και φτώχεια, εξαθλίωση και περηφάνεια, σκληρότητα και τρυφερότητα, απανθρωπιά και αγάπη, τέλος και αρχή. Ο Στάϊνμπεκ με γραφή απλή και ευνόητη, καταφέρνει να μας μπάσει σε αυτούς τους κόσμους και να μας κάνει κομμάτι τους. Συμπάσχουμε και συμπονούμε, θυμώνουμε και οργιζόμαστε, απογοητευόμαστε και ελπίζουμε. Είναι η απαρχή του «εγώ» που γίνεται «εμείς», το ξεκίνημα του σοσιαλιστικού κινήματος επί αμερικάνικου εδάφους.

Το βιβλίο καθαρά πολιτικό μεν, δεν κουράζει καθόλου με ορισμούς και ορολογίες, ή ξύλινες γλώσσες (σε αντίθεση με άλλους σήμερα). Είναι απλά ανθρώπινο, λαϊκό και βαθιά, πολύ βαθιά, τρυφερό. Πάντα επίκαιρος ο Στάϊνμπεκ, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γράψει για το τώρα, για τα όσα ζούμε και παλεύουμε εν έτει 2011.

Διαβάστε το, θα βγείτε νικητές.


"Εκείνο το μικρό δεντροπερίβολο θα ‘ναι τον ερχόμενο χρόνο ένα κομμάτι κάποιου μεγάλου τσιφλικιού, γιατί το χρέος θα ‘χει πνίξει το σημερινό ιδιοκτήτη. Τούτο δω το αμπέλι θα γίνει κτήμα της Τράπεζας. Μόνο οι μεγαλοχτηματίες μπορούν να επιζήσουν, γιατί έχουν και δικά τους εργοστάσια για κονσέρβες. Για να καθαριστούν τέσσερα αχλάδια, να κοπούν στη μέση, να βραστούν και να κλειστούν στον τενεκέ, κοστίζουν όσο να ‘ναι δεκαπέντε σέντσια. Και τ’ αχλάδια κονσέρβα δε χαλνούν. Κρατάνε χρόνια.

Η αποσύνθεση απλώνεται σ’ όλη την πολιτεία και η γλυκερή μυρουδιά είναι μια μεγάλη πίκρα για τον τόπο. Άνθρωποι που μπορούν να κεντρώνουν τα δέντρα και να κάνουν το σπόρο αποδοτικό και μεγάλο, δεν μπορούν να βρουν έναν τρόπο για να φαγωθούν οι καρποί τους. Και η αποτυχία βαραίνει πάνω σε όλη την πολιτεία, σα μια μεγάλη συμφορά.


Τα έργα που έχουν αποδώσει τα κλήματα και τα δέντρα πρέπει να καταστραφούν για να κρατηθούν ψηλά οι τιμές, κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, το πιο πικρό απ’ όλα. Ολάκερα φορτία πορτοκάλια πεταμένα καταγής. Άνθρωποι ουρές μίλια μάκρος, ήρθαν για να πάρουν τον καρπό, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Πώς θα αγόραζαν πορτοκάλια προς είκοσι σέντσια τα δώδεκα, σαν είναι στο χέρι τους να κάνουν ένα γύρο με το αυτοκίνητο και να και να τα μαζέψουν τζάμπα; Άνθρωποι με σωλήνες ράντιζαν με πετρόλαδο τα πορτοκάλια και όπως είχαν τύψεις για το έγκλημα που έκαναν, θύμωναν με τον κόσμο που ήρθε να πάρει τον καρπό. Από τη μια, ένα εκατομμύριο πεινασμένοι άνθρωποι, έχοντας ανάγκη να φάνε λίγα φρούτα κι από την άλλη ραντίζουν με πετρόλαδο τα χρυσαφιά βουνά.


Και η οσμή της σαπίλας γεμίζει ολάκερη τη χώρα. Να καίτε τον καφέ για τα καζάνια των βαποριών. Να καίτε το καλαμπόκι για ζεστασιά, κάνει καλή φωτιά. Να πετάτε τις πατάτες μέσα στα ποτάμια και να βάζετε ανθρώπους να φυλάνε τις ακροποταμιές για να διώχνουν τον πεινασμένο λαό που έρχεται να τις ψαρέψει. Να σφάζετε γουρούνια να τα θάβετε κι αποσύνθεση ας κατασταλάζει βαθιά μέσα στη γη.


Ένα τέτοιο έγκλημα ξεπερνά κάθε δημόσια καταγγελία. Μια τέτοια πίκρα είναι ανίκανα τα δάκρυα να τη συμβολίσουν. Όλες μας οι επιτυχίες καταρρέουν μπροστά σ’ αυτή μας την αποτυχία. Εύφορη γη, ολόισιες αράδες δέντρα, ρωμαλέοι κορμοί, καρποί ωριμασμένοι. Και τα ετοιμοθάνατα παιδιά από πελάγρα πρέπει να πεθάνουν, γιατί δε βγαίνει κέρδος από τα πορτοκάλια. Και οι γιατροί της δημαρχίας συμπληρώνουν τα πιστοποιητικά –πέθανε από υποσιτισμό- γιατί τα τρόφιμα πρέπει να σαπίσουν, πρέπει να σαπίσουν με το ζόρι."
 
Last edited by a moderator:
Ρεγινόρα, ο τρόπος που μας παρουσίασες το βιβλίο δείχνει το πόσο πολύ σου άρεσε :)

Αντίθετα με σένα, με είχε τραβήξει από τις πρώτες σελίδες του, όχι σαν κάτι αριστουργηματικό, οφείλω να ομολογήσω, αλλά σαν κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ίσως η όλη δυστυχία που περιγράφει να είναι ο παράγοντας που εσένα σου έκοψε τη φόρα αρχικά κι εμένα δε με έκανε να πω ότι είναι το αριστούργημα που όλοι λένε.

Πάντως, το διάβασα με εξαιρετικό ενδιαφέρον, αγάπησα τους χαρακτήρες του, και πρέπει να το έχω αναφέρει και κάπου αλλού, συγκλονίστηκα από το τέλος του. Εγώ, που δεν υγραίνεται το μάτι με τίποτα, στο τέλος των Σταφυλιών έπαθα πλάκα. Με αυτή τη σκηνή της απόλυτης δυστυχίας και εξαθλίωσης και ταυτόχρονα μια σκηνή - ορισμό της ανθρωπιάς.
 
Πράγματι, το απέδωσες υπέροχα. Το 'χεις το λογοτεχνικό μέσα σου. Είναι συγκλονιστικό βιβλίο, παρόλο που αυτά τα ψυχοπλακωτικά δεν τα πολυαντέχω- δεν θέλω ρεαλισμό στα αναγνώσματά μου, τον έχω γύρω μου εδώ και (πολλές) δεκαετίες. Θέλω να ξεφεύγω με κάτι μη αναμενόμενο, εξ ου και η αγάπη μου για την ΕΦ. Ο Στάινμπεκ δίνει μία καλή γεύση αλλόκοτου με τον χαρακτήρα της Κάθυ στο "Ανατολικά της Εδέμ", οπότε αυτό είναι το δικό του αγαπημένο μου.
 
Last edited by a moderator:
Η Φένια το επισήμανε πολύ σωστά όταν διεκρίνησε γιατί προτιμάει το " Ανατολικά της Εδέμ " από " Τα σταφύλια της οργής " το οποίο παρ΄όλ΄αυτά είναι ένα " συγκλονιστικό " έργο, όπως λέει. Πράγματι, και το έχω πει και σ΄ένα άλλο νήμα - δεν θυμάμαι ποιο -, τα δύο έργα διαχωρίζονται σχεδόν απόλυτα μεταξύ τους όπως απόλυτα διαχωρισμένες είναι και οι εποχές συγγραφικής δραστηριότητας του Σταϊνμπεκ που προϊόντα τους υπήρξαν τα έργα αυτά. Μετά την κυκλοφορία απ΄" Τα σταφύλια της οργής " ο Σταϊνμπεκ κλήθηκε να παραστεί στην επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών του διαβόητου Μακάρθυ και αναγκάστηκε να συμβιβαστεί φοβούμενος ίσως τη μοίρα άλλων, όπως το ζεύγος Ροζενμπεργκ. Μετ΄απ΄αυτό το στυλ των έργων του αλλάζει και ο ίδιος ασχολείται με θέματα περισσότερο " προσωπικού προβληματισμού " παρά κοινωνικής αμφισβήτησης και καταγγελίας. Τα πιο γνωστά του έργα " Ανθρωποι και ποντίκια ", " Η κοιλάδα της Τορτίγια ", " Σε έναν άγνωστο Θεό ", " Τα σταφύλια της οργής " ανήκουν στη πρώτη περίοδο.
 
Αυτή την περίοδο, διαβάζω τα Σταφύλια της Οργής. Βρίσκομαι συγκεκριμένα στην σελίδα 182, οπότε όπως καταλαβαίνετε, έχω δρόμο μπροστά μου!:)))) Είμαι ενθουσιασμένος με το βιβλίο - Συμφωνώ με την Ρεγινόρα ότι στην αρχή ήταν λίγο αργό... Το κεφάλαιο με την πορεία της χελώνας με ξένισε λίγο, αν και είναι σαφώς καλογραμμένο. Κάτι άλλο που δεν μου αρέσει τόσο είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Πολίτης στην μετάφραση... Δεν έχω πιάσει στα χέρια μου το πρωτότυπο και θα ήθελα να ρωτήσω αν γνωρίζει κανένας αν ο Στάινμπεκ γράφει και αυτός με μια πιο "χωρική" αγγλική/αμερικάνικη γλώσσα. Πάντως αυτό το "η γης, της γης, την γης, ω γης" και το "άμε να πας" του Πολίτη με κουράζουν λίγο, αν και αναγνωρίζω σαφώς ότι το λογικό είναι οι χαρακτήρες να μιλούσαν έτσι...

Συνεχίζω με αμείωτο ενδιαφέρον την ανάγνωσή μου και στο τέλος θα σας πω γενικές εντυπώσεις. Αν και από τώρα ξέρω ότι ο Τζον Στάινμπεκ θα γίνει ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς!
 
Όταν διάβαζα κι εγώ τις πρώτες σελίδες είχα την επιθυμία να το παρατήσω αλλά λέω, δεν μπορεί, εφόσον θεωρείται αριστούργημα ας δώσω στο βιβλίο μια ευκαιρία. Και τελικά ένιωσα ότι μόνο χαμένη δεν βγήκα που το διάβασα...!
Πράγματι αποτελεί ψυχοπλακωτικό βιβλίο. Εάν αναλογιστεί κανείς όμως πως, από ότι έχω διάβασει, οι καταστάσεις που περιγράφονται στην πραγματικότητα ήταν ακόμη χειρότερες δεν μπορείς παρά να συμπάσχεις με τους ήρωες και να αγανακτήσεις με όλη αυτή την εκμετάλλευση που υφίστανται...
Πρόκειται για βιβλίο που, αν και δεν μπορώ ακριβώς να το κατατάξω στα αγαπημένα μου, με έχει αγγίξει βαθιά. Σε κάνει να αναθεωρείς κάποια πράγματα και να συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.
 
Τα " Σταφύλια της Οργής" είναι ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που για πολλούς θεωρείται και ως ένα απο τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα που έχουν γραφεί μέσα στον 20ο αιώνα. Πιστεύω δε πως ειδικά αυτή τη χρονική περίοδο με την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας αλλά και ολάκερη την Ευρώπη το συγκεκριμένο μυθιστορήμα αν και γραμμένο το 1939 καθίσταται ιδιαίτερα επίκαιρο.

Το "The Grapes of Wrath" έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο στην ομώνυμη ταινία του John Ford το 1940 με τους Henry Fonda, Jane Dawell, John Carradine, κ.αλ. ενώ ο Bruce Springsteen έχει γράψει το θρυλικό τραγούδι για τον ήρωα του βιβλίου : The Gost of Tom Joad.
 
Last edited:
Συμφωνώ απολύτως μαζί σας Φαίη και Ονειρευτή. Είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο που πράγματι σε αγγίζει βαθιά... Και ναι, σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ - Αν και εμείς μέχρι στιγμής δεν έχουμε ζήσει ποτέ μας την τόσο μεγάλη εξαθλίωση όπως ζούσαν τότε οι άνθρωποι, πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε προς τα εκεί...

Ονειρευτή, το τραγούδι είναι τέλειο! Ευχαριστώ που μου έδωσες τη δυνατότητα να το ακούσω.
Για την ταινία ήξερα, αλλά δεν την έχω δει ποτέ μου... Μετά το βιβλίο θα την δω οπωσδήποτε. (Δεν θέλω να την δω τώρα και να μάθω τί γίνεται στη συνέχεια του βιβλίου)
 
Last edited:
Λοιπόν... τέλειωσα Τα Σταφύλια της Οργής! (Πρέπει να πω ότι ήταν ατελείωτο...:)))) )

Καταπληκτικό μυθιστόρημα και πάρα, μα πάρα πολύ επίκαιρο. Το τέλος του είναι συγκλονιστικό και αφήνει ανοικτά τόσα πράγματα, τόσα ερωτήματα, όσον αφορά στους ήρωες, αλλά και στη ζωή γενικά. Είναι τόσο κρίμα που υπάρχει τόση αδικία στον κόσμο... Πέρα όμως από τη στενοχώρια και τη λύπη και την εξαθλίωση που διακατέχει το βιβλίο, εγώ ξεχώρισα και μία αισιοδοξία... ότι ακόμα και στους καιρούς της τεράστιας οικονομικής κρίσης που έπληττε την Αμερική τη δεκαετία του 1930 και παρά όλα τα βάσανα που περνούσαν οι ήρωες του βιβλίου, υπήρχε και ανθρωπιά από κάποιους γύρω τους και από τη πλευρά των ηρώων προς τους συνανθρώπούς τους. Είναι σημαντικό αυτό που έδειχνε ο Στάινμπεκ, ότι δηλαδή ακόμα υπάρχουν άνθρωποι... Βέβαια η φράση που έλεγε ότι μόνο από φτωχό θα βρεις συμπόνοια και βοήθεια τα λέει όλα. Και είναι και σε γενικές γραμμές σωστή.

Ο Τζων Στάινμπεκ είναι από τους κορυφαίους συγγραφείς! Και αν σκεφθείς ότι όταν κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας υπήρξαν τόσες αρνητικές αντιδράσεις από εφημερίδες και τύπο της Αμερικής... Είναι παγκόσμιο δηλαδή το φαινόμενο ότι κάποιον που αξίζει, πολλές φορές τον "πολεμούν" μέσα στην ίδια του την πατρίδα...
 
Χθες το βράδυ τέλειωσα το βιβλίο και συμφωνώ με αυτά που αναφέρθηκαν.
Όντως στην αρχή είναι κάπως αργό και θέλει υπομονή,
αλλά στην συνέχεια που καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται, απολαμβάνεις κάθε σελίδα και καταλαβαίνεις πόσο διαχρονικό και επίκαιρο είναι.
Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να αλλάξει αρκετά τον τρόπο σκέψης σου και το πως αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.
Ένα βιβλίο με απέραντη ανθρωπιά και αλληλεγγύη!
Με ήρωες που όσο κι αν τους εξαθλίωσαν,παρέμειναν άνθρωποι.
 
(Οι νεοαφιχθέντες μετανάστες κοιτάζουν την Καλιφόρνια και τα ανεκμετάλλευτα χωράφια...)


Κι ο πεινασμένος, ο άστεγος, που κυλούσε χωρίς ανάπαυλα στους δρόμους με τη γυναίκα του στο πλευρό του και με τα αδυνατισμένα του τα παιδιά πίσω βλέποντας αυτά τα χωράφια άξια να δώσουνε όχι κέρδη, παρά τροφή, αυτός ο άνθρωπος είχε το αίστημα πως το χέρσο χωράφι, πως το μη καλλιεργημένο χώμα είναι έγκλημα εναντίον των πεινασμένων παιδιών.
[...]​
Εκατόν πενήντα χιλιάδες στρέμματα εκεί κατά τα Δυτικά. Να στέκουνται χωρίς να δίνουνε τίποτα, για τ' όνομα του Θεού. Τι θα μπορούσα να κάνω εγώ με αυτά, μονάχα με εικοσιπέντε στρέμματα, τέτοιο χώμα! Μα το θεό θα είχα να τρώω απ' όλα! Προσέξατε κάτι; Δεν έχουνε πια ούτε λαχανικά, ούτε πουλερικά, ούτε γουρούνια. Καλλιεργούνε μονάχα ένα πράμα· ας πούμε μπαμπάκι, ροδάκινα ή και σαλάτες. Αλλού πάλε μονάχα όρνιθες. Κάθουνται και αγοράζουνε πράματα που μπορούσανε να φυτρώνουνε στην άκρη της πόρτας τους.
 
Πολύ καλό βιβλίο,αγαπητό στο μέσο Αμερικάνο και όχι μόνο. Παρόλο που ο Στάινμπεκ δεν είναι της ίδιας κλάσης με το Φώκνερ ή το Χέμινγουεη, εντούτοις "Τα σταφύλια της οργής" ενέχουν μια ευαισθησία και μια ανθρωπιά που το καθιστούν ένα ιδιαίτερο ανάγνωσμα!!
 
Η αρχη ειναι απο τις πιο αποθαρρυντικες που εχω συναντησει σε βιβλιο ( μα να διαβαζεις 2 σελιδες για το δρομολογιο μιας χελωνας;;;;) ) αλλα η συνεχεια ειναι το κατι αλλο. Πραγματι, επικαιρο και διαχρονικο το θεμα με το οποιο καταπιανεται ο Σταινμπεκ. :)
 
Ο ορισμός του επίκαιρου και διαχρονικού βιβλίου. Η πιο "έξω από τα δόντια" πλοκή (σε αντίθεση με την υπόλοιπη αμερικάνικη λογοτεχνία της εποχής του, δείχνει και το πρόβλημα και τη λύση). Αγαπημένα σημεία : όλα τα μικρά κεφάλαια-σφήνες που απλά φτύνουν στα μούτα μας αλήθειες, πικρές, σκληρές αλλά κάποιες φορές και αισιόδοξες.
 
Όντως πολύ καλό & διαχρονικό βιβλίο, είναι το τρίτο βιβλίο του Στάϊνμπεκ που διαβάζω, και πλέον μπαίνει στο...φημισμένο κλαμπ των αγαπημένων μου συγγραφέων!
 
Χθες είδα και την Ταινία
Νομίζω είναι η καλύτερη μεταφορά στο σινεμά, καλύτερη κι από το Ανατολικά της Εδέμ και από το Άνθρωποι & Ποντίκια
 
Λέμε για το ένα βιβλίο ή για το άλλο,θέλω να διαβάσω αυτό,θέλω να διαβάσω εκείνο...Υπάρχουν κάποια βιβλία τα οποία είναι,ας πούμε,υπεράνω πάσης υποψίας και αν δεν τα έχεις 'κατακτήσει',δεν νοιώθεις καλά,εφόσον για τον ένα ή τον άλλο λόγο,δεν έχεις δώσει προτεραιότητα σ'αυτά.Κι εγώ μπορώ να πω πως δεν νοιώθω καθόλου καλά...:όχισουλέω:
 
Χθες είδα και την Ταινία
]
Την είδα κι εγώ την ταινία. Όχι ότι ήταν άσχημη αλλά δεν ξετρελάθηκα. Ένιωσα πως παραλείφτηκαν πολλά στοιχεία από το βιβλίο. Για παράδειγμα, περίμενα πως θα έβλεπα τους ήρωες να δουλεύουν στα χωράφια.
Επίσης, μού φάνηκε πως το τέλος ήταν κάπως απότομο (κάτι που σχεδόν πάντα νιώθω όταν βλέπω μια κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου). Αυτά!
 
Top